صبــــــــــــــا

هنوز پا از دنياي كودكي فراتر نگذاشته بودم كه موجود كوچك ديگري وارد خانواده ما شد كه زياد هم غريبه نبود.اون فرزند خواهر من بود كه دستان و صورت كوچكش لبخند را بر هر لبي نقاشي ميكرد گريه نرم و نازكش دلم را مي لرزاند و با آنكه گريه اش دوست داشتني ترين ترانه غمگين جهان بود اما به هر تدبيري بود او را آرام مي كرديم به خيال اينكه نازش خريدار دارد و جواب گريه اش خنده است.ساعتها منتظر پر زدن خواب و پيدا شدن دو تا چشم گربه اي كه هنوز از روشنايي دنيا مي ترسيد مي ماندم.او را كه در آغوش مي كشيدم بوي بهشت مي داد انگشتم را كه روي صورت كوچكش مي كشيدم صورتش را به هواي پيدا كردن انگشتان من به اين سو و آن سو مي برد.همچون مرغ عشقي به هواي ديدنش پر مي كشيدم و او شد صبايي كه وجودم وجود او بود!

روزگار هميشه به اين روال نچرخيد. در فصل كوچ مادر و پدرش او را به شهر ديگري بردند.من و ماندم و عكسهاي گهواره اي كه مي خنديد.خنده هايي كه گريه مي شد گريه هايي كه غنچه شدن لبهاي بي ترك نازكي را به ياد مي آورد .كم كم مرا كه مي ديد لبهايش لوله ميشد صداي شبيه "هو" را تكرا ميكرد مي پنداشتم كه مرا صدا مي زند.به سوي او پر مي كشيدم و او را نمي يافتم.چيزي را گم كرده بودم كودكي ام را ....

   آن روز که کامپیوتر را شناختیم مانند ماهی در اقیانوس اطلاعات وارد دنیای مجازی شدیم. در شهر آب ها دوستانی را دیدیم که صادقانه راه را نشان دادند ، یک رنگ و مهربان همراهیمان کردند .خبری گرفتیم ،مطلبی شنیدیم، در پنجره ها سرک کشیدیم تا آنها که سبقت گرفته اند دست ما را بگیرند و ما راه را برای مبتدی ها هموارتر کنیم.اکنون که دنیای اطرافمان شلوغ تر شده و روزگار گرفتارترمان کرده،فرصتمان کمتر شد . یاران گلایه کردند،بعضی ها خرده گرفتند،بعضی هم برق شوق در چشمانشان درخشید گویی از رفتن ما خوشحالند و بدشان نمی آید چند روزی هم گود در دست آنها باشد.ما که ادعایی نداریم ولی به خاطر یارانمان هم که شده از همه دوستان رخصت میگیریم و در کنار آنها ره میکاویم و از آنها می خواهیم تا مشغله های روزانه را پای بد قولی امان ننویسند پس:

                                                                                     همه جا رخصت