
من آن نگین سلیمان به هیچ نستانـــــم کـــــــه گاه گاه برودست اهرمن باشــــــــد
روا مدارخدایا کــــــــه درحریـــم وصــــــــال رقیب محرم وحرمان نصیب مــن باشــــــد
همای گـــــــو مفکن سایـــــه شرف هرگز درآن دیار که طوطی کم از زغن باشـــــــد
بیان شوق چه حاجت که ســــوزآتش دل توان شناخت زسوزی که در سخن باشد
هوای کــــــوی تو از سر نمـــــــی رود آری غریب را دل سرگشتـه با وطـــن باشـــــد
بسان سوسن اگرده زبان شـــــــود حافظ چو غنچه پیش تواش مهر بر دهن باشد